Oι Γιαπωνέζοι Sigh, δεν είναι ακριβώς οι black metallers που έχεις συνηθίσει. Παράξενοι, πειραματιστές, μοναδικοί σε αυτό που κάνουν, έχουν χαρίσει στον απαιτητικό ακροατή του ακραίου ήχου, μερικά πολύ καλά έργα, με το “Scenes From Hell” πριν δύο χρόνια να είναι το προσωπικό αγαπημένο μου. 

Στο “In Sompniphobia”, ξεπερνούν τους εαυτούς τους, με ένα σχιζοφρενικό κράμα, αποτελούμενο από black metal συστατικά, παραδοσιακό heavy metal, jazz, progressive, symphonic, ψυχεδελικό rock των ’70s, ότι μπορείς να φανταστείς. Η έμπνευσή τους, είναι αφετηρία εξαιρετικής μουσικής, αφού τα διαφορετικά είδη που αναμιγνύονται, στα χέρια άλλων δεν θα έδιναν τόσο εύγευστο αποτέλεσμα.

Ο δίσκος δεν απευθύνεται σε παραδοσιακούς black οπαδούς, αλλά σε ανοιχτόμυαλους μουσικόφιλους. Είναι πολυποίκιλος, πολυσυλλεκτικός και αρκετά στρυφνός. To “Purgatorium” που ανοίγει, είναι γρήγορο και παρανοϊκό, μοιάζοντας με prog rock τραγούδι με black φωνητικά. Άσε την όποια αίσθηση περί συνηθισμένης ακρόασης στην άκρη, γιατί δεν μπορείς να κάνεις κι αλλιώς. Όταν μπαίνει το “The Transfiguration Fear” από τα φωνητικά, τις γυναικείες υστερίες, το σαξόφωνο και τα απόκοσμα space rock πλήκτρα, θα καταλήξεις να ψάχνεσαι τι σε βρήκε. Η συνθετική έμπνευση των Sigh μοιάζει ανεξάντλητη.

Το “Opening Theme: Lucid Nightmare” κάνει εισαγωγή σε πιο σκοτεινά μέρη που πρόκειται να επισκεφτείς. Το ομώνυμο του δίσκου, συνδυάζει πολλά διαφορετικά στοιχεία από τα πρώτα δευτερόλεπτα κιόλας. Ανατολίτικες αναθυμιάσεις, καρναβαλίστικη\θεατρική διάθεση, ηλεκτρονικές παρεμβάσεις, μυστηριώδης ατμόσφαιρα. Πολύπλοκο και εντυπωσιακό τραγούδι. Δεν ξέρω πόσοι μπορούν να γράψουν τόσο τεχνικά, πολυεπίπεδα και ουσιαστικά άσματα.

Κολλητική η μελωδία στο ”L’excommunication A Minuit”, με ωραία solos, με το hammond να του δίνει ανίερο ’70s αέρα. Σε ορισμένες περιπτώσεις, σου δίνει την εντύπωση πως οι δομές βασίζονται σε τζαμαρίσματα. Το “Amnesia” είναι το πιο jazz-y τραγούδι, με τα γυναικεία φωνητικά να το κάνουν πιο πλούσιο. Η ατμόσφαιρα εδώ, θυμίζει αντίστοιχη ενός cabaret. Οι ακροβασίες των Γιαπωνέζων είναι πράγματι καταπληκτικές. Το solo της κιθάρας είναι αξιοσημείωτο.

To αναγεννησιακό και θεατρικό ”Far Beneath The In Between” συνεχίζει το κρεσέντο του πειραματισμού. Απολαυστικές εναλλαγές με πολλά πράγματα να συμβαίνουν σε ένα τραγούδι. Φοβερό το κλείσιμο στο τέλος με το ακορντεόν που λειτουργεί ως σύνδεση με το ατμοσφαιρικό έπος του “Amongst the Phantoms”. Το πιο majestic black metal τραγούδι του δίσκου, με διάρκεια 9:30 λεπτών. Προκαλεί εντύπωση η ανοιχτόμυαλη οπτική των Sigh, αφού όλα τους τα μουσικά γούστα συνουσιάζονται υπό progressive λογική.

Το “Ending Theme: Continuum” μοιάζει να κλείνει μια ιστορία. Πρόκειται για ένα ιντερλούδιο σκοτεινό και ηλεκτρονικό. Πάρε και το “Fall to the Thrall”, όπου μέχρι και rock n roll θ’ ακούσεις. Το κλείσιμο με το “Equale” θα σου χαρίσει και flamenco μελωδίες, έτσι για να μην πεις ότι δεν τα δοκίμασαν όλα!

Ο ένατος δίσκος των Sigh είναι ένα αριστούργημα. Οι avant garde ανησυχίες τους, ξεπερνούν τα όρια οποιουδήποτε υπο-ιδιώματος του σκληρού ήχου. Το “In Sompniphobia” περιέχει τόσα πολλά χρώματα, εικόνες και συναισθήματα, που για να αφομοιωθούν χρειάζεται να το ακούσεις με την δέουσα προσοχή. H χώρα του Ανατέλλοντος Ηλίου κάνει το black πολύ πιο ενδιαφέρον. Αγαπάς την μουσική; Απόδειξη!

RATING: 9\10