Mετά από την επανασύνδεσή τους το 2010, οι Corrosion of Conformity αποφάσισαν να μας απασχολήσουν και δισκογραφικά. Ο Keenan δεν βρίσκεται στις τάξεις της μπάντας (αν και δεν το επιβεβαίωσαν ποτέ επίσημα) κι έτσι οι Dean, Weatherman και Mullin ηχογραφούν το ομότιτλο άλμπουμ τους.

Με το ”Psychic Vampire” να εντυπωσιάζει με το βασικό heavy rock riff του, αλλά και την punk αλητεία του, διαπιστώνεις ότι οι C.o.C. υπερτερούν από τα αντίστοιχα συγκροτήματα που βγάζουν δίσκους απλά για να βγάζουν. Βέβαια, ο ήχος τους θυμίζει ένα κράμα hardcore punk και της crossover σκηνής που γέννησε το sludge και το stoner. Πιο αγριεμένο το “Leeches”, θα μπορούσε να βρίσκεται σε κάποιο από τα πρώτα άλμπουμ τους, Sabbath-ικά τα “River of Stone” (ωραίο ψυχεδελικό σημείο ενδιάμεσα) και “What You Despise Is What You’ve Become”. Το “Your Tomorrow” κρατάει τον χαρακτήρα του rock της δεκαετίας του ’80, ενώ το “The Doom” είναι πράγματι αυτό που φωνάζει ο τίτλος του. Βαρύ, αρχιδάτο doom, με κιθάρες γεμάτες από πίσσα. Υπάρχει και rock n roll κατάσταση στο “The Moneychangers” αλλά  και southern χαρμάνια, όπως το “El Lamento De Las Cabras” και το “Weaving Spiders Come Not Here”. Άκου όμως και το metal “Rat City”.

Η καθαρή ενέργεια των C.o.C. βρίσκει δίοδο σε έναν δίσκο, που φαίνεται να “νοσταλγεί” παρελθούσες εποχές. Το μαρτυράνε από το εξώφυλλο ως την παραγωγή. Ασήκωτες κιθάρες (ίσως το πιο δυνατό στοιχείο), φωνητικά από τον Dean να πηγαινοέρχονται μεταξύ Ozzy και Lemmy, με προσωπική βέβαια ταυτότητα. Μου άρεσε η punk αισθητική και το θράσος τους. Το rhythm section είναι εξαιρετικό και ειδικά το μπάσο χρωματίζει με έξυπνους τόνους την τραχιά μουσική τους.

Όσοι γούσταραν το “Deliverance” πιθανότατα να μην τρελαθούν με το “Corrosion of Comformity”. Όμως, οι πολλές καλές ιδέες και η τιμιότητα θα εκτιμηθούν, ειδικά από τους fans. Συνδυάζουν χαρακτηριστικά απ’ όλη την πορεία τους, επομένως, δεν γέρνει η ζυγαριά περισσότερο προς το metal, ή το stoner ή το hardcore. Όλοι θα βρουν κάτι για να τους αρέσει. Μπορεί να μην προσφέρουν τίποτα νέο, αλλά συναισθηματικά μας δίνουν όλους τους λόγους που αγαπήσαμε το αγνό rock. Και όταν το κάνεις αυτό μετά από 7 δίσκους, τότε αξίζεις τον σεβασμό. 

RATING: 7\10