Σάββατο βράδυ. Ο συρμός του μετρό, φτάνει στον τερματικό του Αιγάλεω. Πριν ξεκινήσει η νέα διαδρομή, ο μηχανοδηγός πραγματοποιεί έλεγχο και ανακαλύπτει ένα περίεργο χαρτόκουτο κάτω από κάθισμα. Το περιεχόμενό του; Καλώδια, μπαταρίες, 4 λίτρα βενζίνης και ένας διακόπτης. Ο σταθμός έκλεισε, ο κόσμος απομακρύνθηκε και έφτασε ομάδα πυροτεχνουργών. Διαπιστώθηκε μετά από ανάλυση, ότι όντως ήταν ότι υποψιάζεται κανείς διαβάζοντας τα παραπάνω: μια βόμβα. 

Το ποιος τοποθέτησε τον εκρηκτικό μηχανισμό, για ποιο σκοπό και πότε θα τον πυροδοτούσε, μένει μόνο στις υποθέσεις. Σήμερα, μια οργάνωση ανέλαβε το “χτύπημα”, με τηλεφώνημά της σε τηλεοπτικούς σταθμούς. Το όνομά της; «Αντάρτικο Πόλεων». Mπορούν να γίνουν πολλές εικασίες και να αποτελέσει το περιστατικό αυτό, την χαρά του συνωμοσιολόγου. Άλλοι θα πουν ότι ήταν απόπειρα τρομοκρατικής οργάνωσης να αιματοκυλίσει το μετρό. Ακούστηκε η θεωρία, ότι ήθελαν απλά να την μεταφέρουν ή ότι ήταν αποτυχημένη προσπάθεια και την παράτησαν. 

Αριστεροί θα κατακρίνουν τους “πράκτορες” και το παρακράτος και δεξιοί, θα φωτογραφίζουν το χτύπημα με δήθεν “αγωνιστές” και “αντιεξουσιαστές”. Το σύστημα έχει όλα τα σενάρια για σένα, αρκεί να έχεις καταλήξει σε κάποιο άκρο. Μετά θα σε ταΐσει πιο εύκολα με αυτά που θες ν’ ακούσεις. Η αλήθεια είναι πιο σύνθετη υπόθεση, αφού το να πιστεύεις από το να γνωρίζεις, διαφέρει πάρα πολύ. 

Στην ιστορική συγκυρία που ζούμε, οτιδήποτε είναι παρακινδυνευμένο να προδικαστεί. Είναι τέτοιες οι συνθήκες, όπου σε δυσκολεύουν να κρατήσεις ισορροπία και τα άκρα γίνονται αποδεκτά και αγαπητά σε περισσότερο κόσμο. Ιστορικά ωστόσο, αυτοί που έκαναν επιθέσεις σε δημόσιους χώρους με στόχο θάνατο πολιτών, ήταν πάντα φασίστες. Προκαλεί εντύπωση πως η οργάνωση ανέλαβε την ευθύνη, παρόλο που ήταν αποτυχημένη. Ακόμη η ονομασία της “αντάρτικο πόλεων” είναι παραπλανητική. Το αντάρτικο πόλεων παραπέμπει σε ανθρώπους που αγανακτισμένοι με το καταπιεστικό κράτος και την κτηνώδη καταστολή, καταφεύγουν σε ένοπλο αγώνα εναντίον αυτών των μηχανισμών και του καθεστώτος συνολικά και σε καμία περίπτωση δεν επιτίθενται σε αθώους πολίτες. 

Βέβαια, βρισκόμαστε σε μια περίοδο αποσύνθεσης του κράτους, όπου οι πολίτες δεν είναι απλά δυσαρεστημένοι, αλλά εχθρεύονται το κράτος. Ένα περιστατικό -έστω και αποτυχημένο- τρομοκρατίας, μπορεί (σε συνδυασμό και με άλλες κινήσεις) να στρέψει τους ανθρώπους προς το κράτος, ώστε να αποζητήσουν την “πατρική” του αγκαλιά. Να παρακαλέσουν για ασφάλεια. Έχουν συμβεί βομβιστικές επιθέσεις που έμειναν ατιμώρητες, ως φυσικό επακόλουθο της οργανωμένης δημιουργίας έντασης. 

Η τρομοκρατία της ακροδεξιάς, είναι πολιτικό φαινόμενο και σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να περνά απαρατήρητο. Στο διαφωτιστικό του άρθρο που μπορείτε να διαβάσετε εδώ, ο ψυχίατρος Κλεάνθης Γρίβας, γράφει τα εξής:

Η ερμηνεία της «Στρατηγικής της Εντασης» που εφαρμόστηκε από την ακροδεξιά είτε αμέσως με τη διάπραξη τρομοκρατικών ενεργειών από ακροδεξιές ομάδες είτε εμμέσως με τη διείσδυση ακροδεξιών στοιχείων στις οργανώσεις της άκρας αριστεράς και τη χειραγώγηση τους (μια στρατηγική που εφαρμοζόταν ευρύτατα από την άκρα δεξιά σε όλη τη διαρκεια του Ψυχρού Πολέμου), προϋποθέτει να ερευνηθεί η σχέση των ακροδεξιών τρομοκρατικών ομάδων με τις ποικιλώνυμες μυστικές υπηρεσίες.

 Η στενή συνεργασία ακροδεξιών τρομοκρατικών ομάδων με ακροδεξιά στελέχη των διαφόρων υπηρεσιών ασφάλειας δεν αποτελεί ένα νέο φαινόμενο, δεδομένου ότι οι μυστικές υπηρεσίες του στρατού και της αστυνομίας πάντα στρατολογούν και χρησιμοποιούν προβοκάτορες που προέρχονται από διάφορα τμήματα του πληθυσμού.

Μάλιστα, στην περίπτωση της γειτονικής Ιταλίας, είχαν καταγραφεί δεκάδες βομβιστικές ενέργειες σε δημόσιους χώρους, είχαν γίνει προσπάθειες για πραξικοπήματα και βέβαια χρησιμοποιούσαν έναν ψευδο-αριστερίστικο μανδύα για να καλύψουν τα γεγονότα. Ούτως ή άλλως, πίσω από κάθε τρομοκρατική ενέργεια, ανακαλύπτουν την αριστερά ή μουσουλμάνους. Ο φασισμός πάντα καθιστούσε δακτυλοδεικτούμενες τις αριστερές\αναρχικές ομάδες και πόνταρε πολλά στην διάβρωσή τους από μέσα. 

Καθώς ο παραδοσιακός κορμός της κρατικής εξουσίας διαλύεται και μαζί μ’ αυτόν, η κοινωνική συνοχή που εξασφάλιζε την διατήρησή του, οι συγκρούσεις θα γίνονται βιαιότερες. Η διάκριση ανάμεσα σ’ αυτούς που κατέχουν και σ’ αυτούς που δεν κατέχουν διευρύνεται. Η διάκριση αυτή φέρνει νέες μορφές βίας. Για να συγκρατηθεί η λαϊκή οργή, πρέπει να μετατραπεί σε φόβο, σε αδυναμία. Σε εξάρτηση από το κράτος. Ακόμη κι αν πρέπει να χυθεί αίμα αθώων. Αμφισβήτηση των πάντων παρά ασπασμός των άκρων.