Ένα σύστημα για να εδραιωθεί στις συνειδήσεις των ανθρώπων και να νομιμοποιήσει τον τρόπο επιβολής του χρειάζεται να έχει φερέφωνα που να αναπαράγουν την διάλεκτό του και να περνούν υποδόρια τους όρους του. Τα φερέφωνα αυτά (ή αλλιώς παπαγαλάκια) μιλούν ως “αυθεντίες” και χειραγωγούν τις μάζες με το να κρίνουν συμπεριφορές. Πρόσφατο και επίκαιρο παράδειγμα, τα παπαγαλάκια των ΜΜΕ που κατά την περίοδο των εκλογών τόνιζαν ξανά και ξανά πως η αποχή δεν είναι διαμαρτυρία και πως  όσο κι αν διαφωνούμε θα πρέπει να ψηφίσουμε. Από πότε πρέπει να συμμετέχεις σε έναν θεσμό που υπονομεύει τα συμφέροντά σου;

Κατά το γκεμπελικό “πες και πες κι όλο κάτι θα μείνει”, τα φερέφωνα προσπαθούν να μας κάνουν να νιώσουμε ένοχοι ή ότι δεν έχουμε άποψη όσοι αρνούμαστε να υποστηρίξουμε συνειδητά το θέατρο της δημοκρατίας “έλα κάθε 4 χρόνια και μετά κάτσε στ’ αυγά σου”. Η ντε-και-καλά συμμετοχή (πόσοι δεν ακούσατε να σας λένε “ρίξε λευκό ή άκυρο αν διαφωνείς”;) δεν καταλαβαίνω τι είδους θέση είναι. Η ψήφος απλά καλουπώνει τον λαό μέσα στους εκλογικούς αγωγούς. Όλα τα κόμματα αρνούνται την ανατροπή του σαθρού συστήματος, γι’ αυτό και η αποχή είναι η συνέπεια της σαθρότητας κι όχι ο λόγος δημιουργίας της. Κι ας τραγουδούν τα παπαγαλάκια και οι…”αγωνιστές”.